فناوری بتن- دکتر سعید تاکی

بتن ماده‌ای کامپوزیتی از سیمان، آب، سنگدانه (شن و ماسه) و افزودنی‌ها است که پس از گیرش مقاومت می‌یابد.

سیمان پرتلند رایج‌ترین نوع سیمان است و انواع آن شامل تیپ ۱ (معمولی)، ۲ (مقاوم به سولفات)، ۳ (زودگیر)، ۴ (کم‌حرارت) و ۵ (بسیار مقاوم به سولفات) است.

نسبت آب به سیمان (W/C) مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده مقاومت و دوام بتن است؛ کاهش آن مقاومت را افزایش می‌دهد.

سنگدانه‌ها حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد حجم بتن را تشکیل می‌دهند و دانه‌بندی، شکل و تمیزی آن‌ها بر کیفیت بتن اثر دارد.

افزودنی‌ها شامل کاهنده آب (فوق‌روان‌کننده)، حباب‌زا، کندگیرکننده و تندگیرکننده است که خواص بتن را بهبود می‌بخشند.

کارایی (Workability) با آزمون اسلامپ اندازه‌گیری می‌شود و نشان‌دهنده سهولت جابه‌جایی و تراکم بتن است.

مقاومت فشاری مهم‌ترین مشخصه بتن است و با آزمون نمونه‌های مکعبی یا استوانه‌ای در سن ۷ و ۲۸ روزه تعیین می‌شود.

عمل‌آوری (Curing) حفظ رطوبت و دمای بتن پس از ریختن است که برای کسب مقاومت کامل ضروری است.

بتن‌های ویژه شامل بتن خودتراکم (SCC)، بتن پرمقاومت (HPC)، بتن سبک و بتن الیافی است که کاربردهای خاص دارند.